el-GRen-GB
Ξεφυλλίζοντας...


Τελευταία ενημέρωση: Ιούλιος 2014 (συνέχεια από την προηγούμενη σελίδα)

 

Papadatou, D, Giannopoulou, I., Bitsakou, P. et al. (2012). Adolescents' reactions after a wildfire disaster in Greece. Journal of Traumatic Stress, 25, 57-63

Οι συγγραφείς παρουσιάζουν ευρήματα μελέτης τους με εφήβους που βίωσαν τη μεγάλη φωτιά στην Πελοπόννησο τον Αύγουστο του 2007. Η «Μέριμνα» (www.merimna.org) ανέλαβε τις περιοχές της Αμαλιάδας και του Πύργου. Γεγονότα ζωής (π.χ. θάνατος) πριν από την καταστροφή, απώλειες μετά την καταστροφή, καθώς και αναποτελεσματικοί μηχανισμοί αντιμετώπισης του τραύματος συνδέονται με αυξημένη εμφάνιση του Μετατραυματικού Συνδρόμου (PTSD) και κατάθλιψης. Η αυξημένη κοινωνική υποστήριξη και η συναισθηματική χαλάρωση ήταν αποτελεσματικοί μηχανισμοί αντιμετώπισης. Τονίζεται η μεγάλη διάρκεια των συμπτωμάτων, κάτι που χρειάζεται να λαμβάνει υπόψη και το σχολικό περιβάλλον.

Malpas, J. (2011). Between pink and blue: A multi-dimensional family approach to gender nonconforming children. Family Process, 50, 453-470.

Η συγγραφέας παρουσιάζει πολλαπλές θεραπευτικές παρεμβάσεις για τα παιδιά που διαπραγματεύονται το φύλο τους και για τις οικογένειές τους. Στόχος των παρεμβάσεων είναι η αύξηση της ασφάλειας, της σύνδεσης και της ανοχής. Ένα άρθρο απαραίτητο για τους επαγγελματίες που δουλεύουν με παιδιά και οικογένειες, καθώς διαλύει μύθους και ενημερώνει για όλα τα τελευταία ευρήματα και αποτελεσματικές παρεμβάσεις.

Morris, J. & Stone G. (2011). Children and psychotropic medication. A cautionary note. Journal of Marital and Family Therapy, 37, 3, 299-306
Οι συγγραφείς του άρθρου κάνουν επισκόπηση των στοιχείων και ερευνών γύρω από τη χρήση φαρμάκων για την αντιμετώπιση σοβαρών ψυχολογικών δυσκολιών στα παιδιά. Τονίζουν ότι το κυρίαρχο σύστημα της ψυχικής υγείας οργανώνεται όλο και περισσότερο με στόχο την υποστήριξη της χρήσης φαρμάκων, παρόλο που οι αποδείξεις για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα αυτών των φαρμάκων είναι ισχνές. Υπάρχουν αντιθέτως αξιόπιστα στοιχεία που δείχνουν ότι η μακρόχρονη χρήση βλάπτει περισσότερο από ό,τι ωφελεί. Οι συγγραφείς προσκαλούν τους οικογενειακούς θεραπευτές να αναλογιστούν τα ηθικά διλήμματα που προκύπτουν από τη χρήση φαρμάκων στα παιδιά και να μην παρασύρονται από το 'ρεύμα'. Τονίζουν ότι κατά τη γνώμη τους το ενδιαφέρον και των ερευνητών πρέπει να στραφεί περισσότερο στους οικογενειακούς και ευρύτερους κοινωνικούς παράγοντες που συμβάλλουν στην αποκατάσταση της ψυχικής υγείας.


Androutsopoulou, Athena (2011). Red Balloon: Approaching dreams as self-narratives. Journal of Marital and Family Therapy, 37, 4, 479-490
Τα όνειρα προσεγγίζονται ως προσωπικές αφηγήσεις που εξελίσσονται καθώς ο ονειρευόμενος προσπαθεί να νοηματοδοτήσει την εμπειρία του. Η συγγραφέας παρουσιάζει το αφηγηματικό υπόβαθρο της ψυχοθεραπευτικής δουλειάς με τα όνειρα και εφαρμογές της στην ψυχοθεραπεία. Αιτήσεις για ηλεκτρονικά αντίγραφα athena@androutsopoulou.gr. 

Journal of Family Therapy, August 2011, vol 33, issue 3. Το τεύχος  είναι αφιερωμένο στην ποιοτική έρευνα. H guest editor Reenee Singh μας προσκαλεί να ξανασυνδεθούμε με την παράδοση του Bateson και τη σημασία που έδινε στην ποιοτική έρευνα και στις μεθόδους παρατήρησης.
Προτείνουμε το άρθρο του Peter Rober "The therapist's experiencing in family therapy practice" (p. 233-255)  που διερευνά τα έντονα και συχνά μη βοηθητικά συναισθήματα του θεραπευτή κατά τη διάρκεια της συνεδρίας ("αντιμεταβιβάσεις"). Tονίζει ερευνητικά τη σημασία της εσωτερικής συζήτησης του θεραπευτή (συζήτηση με τον εαυτό /inner conversation) που ανοίγει χώρο για περισσότερους βοηθητικούς διαλόγους. Ο εαυτός του θεραπευτή βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος πολλών σύγχρονων ερευνητών, όπως άλλωστε και τα συναισθήματα. Και τα δύο θέματα  έμοιαζε στο παρελθόν να μην αφορούν τους συστημικούς και οικογενειακούς θεραπευτές, συνδεδεμένα καθώς ήταν στο μυαλό τους μόνο με την ψυχαναλυτική παράδοση.

 


Sundet, Rolf (2011) Collaboration: Family and therapist perspectives of helpful therapy. Journal of Marital and Family Therapy, 37,2,236-249.
Ο Νορβηγός συγγραφέας παρουσιάζει μια ποιοτική έρευνα βασισμένη στη μεθοδολογία της θεμελιωμένης θεωρίας (grounded theory). Τέσσερις θεραπευτές και δέκα οικογένειες (συνολικά 30 άτομα) ρωτήθηκαν για το ποια στοιχεία της θεραπείας θεωρούν βοηθητικά. Και οι δύο πλευρές (θεραπευτές και οικογένειες) υπογράμμισαν ως βοηθητικούς τούς παράγοντες της συζήτησης, της συμμετοχής και της σχέσης. Οι οικογένειες φαίνεται να εκτιμούν την ιδέα της συνεργατικής στάσης του θεραπευτή και την ενσυναίσθηση-συμμετοχή του. Τόνιζαν όμως και την ανάγκη τους για καθοδήγηση, της προσφοράς χρήσιμων οπτικών από το θεραπευτή (π.χ. τι θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικό), την αξιοποίηση της γνώσης του και των τεχνικών του (π.χ. role play), θεωρώντας ότι στα πλαίσια μιας καλής θεραπευτικής σχέσης (με σεβασμό, εκτίμηση κλπ) δεν νιώθουν απειλημένοι από τον πιο καθοδηγητικό ρόλο του θεραπευτή, ούτε ερμηνεύουν ένα τέτοιο ρόλο ως μη ισότιμη μεταχείριση.


Hurst, Mark (2011) Professional judgment in the assessment of risk: is there a role for systemic practice? Journal of Family Therapy, 33, 168-180.
Ο Άγγλος συγγραφέας παρουσιάζει την περίπτωση του Joseph, ενός 13χρονου αγοριού που φαίνεται να πίεσε δυο μικρότερα αγόρια να βάλουν το πέος του στο στόμα τους. Ο Joseph συνελήφθη και αντιμετώπιζε την πιθανότητα καταδίκης. Ο συγγραφέας και οι συνεργάτες του κλήθηκαν να εκτιμήσουν την επικινδυνότητα του μικρού. Ο συγγραφέας παρουσιάζει μια τεχνική αναπαράστασης της υπόθεσης από τον Joseph βασισμένης και στο ενδιαφέρον του για τον κινηματογράφο (film-making). Το συμπέρασμα της ομάδας των ειδικών ήταν ότι ο μικρός εκφόβισε τα αγόρια αλλά δεν είχε σεξουαλικό κίνητρο. Ήταν ένα συμπέρασμα βασισμένο περισσότερο στην εμπειρία τους και την επαγγελματική διαίσθηση παρά σε κάποια αντικειμενική αξιολόγηση. Ο συγγραφέας τονίζει την αξία μιας τέτοιας αξιολόγησης συμπληρωματικά με άλλες πιο αντικειμενικές-όταν αυτό είναι εφικτό.

Skerrett, Karen (2010). Good enough stories: Helping couples invest in one another’s growth. Family Process, 49, 4, 503-516.
Έχοντας ως αφετηρία την αφηγηματική παραδοχή ότι οι ιστορίες οργανώνουν και νοηματοδοτούν τα γεγονότα της ζωής μας, η συγγραφέας παρουσιάζει μια μικρή ποιοτική πιλοτική έρευνα με οχτώ ζευγάρια.
Αρχικά, κάθε άτομο πήρε μέρος σε μια συνέντευξη με βάση το πρωτόκολλο «Ιστορία της Ζωής» (Life Story), το οποίο ο αναγνώστης μπορεί να βρει στο παράρτημα του άρθρου. Στη συνέχεια της ερευνητικής διαδικασίας, κάθε μέλος του ζευγαριού, παρουσία του άλλου και του ερευνητή, διάβασε δυνατά τη δική του ιστορία. Κατόπιν δόθηκαν οδηγίες στο ζευγάρι για το πώς να συνθέσουν τις δύο ιστορίες τους σε μια κοινή «Ιστορία του Ζευγαριού». Μετά τους ζητήθηκε να περιγράψουν και να αξιολογήσουν τη διαδικασία της σύνθεσης.
Η συγγραφέας προτείνει την αξιοποίηση αυτής της διαδικασίας στη θεραπεία ζευγαριού, καθώς η έρευνα έδειξε ότι αυτή η διαδικασία βελτιώνει την «αίσθηση του μαζί» και την αλληλοκατανόηση.